Ik ben Mees, 39 jaar en sinds 1 december gestopt met roken samen met een goede vriend en vriendin van me. Ik ben eigenlijk gestopt omdat ik steeds meer bewust werd van het feit dat ik werd geleefd door mijn verslaving. Nooit gedacht dat ik zomaar zou stoppen, zomaar, cold turkey... Best trots op!
Jaaaa, 1000 peuken niet gerookt! Ik vond het toch wel even een vermelding waard moet ik zeggen. Ok, ik heb even moeten wachten met het posten van dit feit omdat ik me gisteren niet echt heel goed voelde, maar goed, nu kan ook niet waar? 
1000 sigaretten... Moet je voorstellen, dat zijn meer dan 52 pakjes... Ik vind het best wat!
Op naar de 2000 en ja, het wordt makkelijker alhoewel soms nog wel ff een dipje op de loer ligt.
Het lijkt erop dat ik in rustiger vaarwater ben beland. Ondanks het vele negatieve nieuws om mij heen... Een oom die op sterven ligt, een collega die zijn jongere broer heeft verloren en nog een aantal van dat soort dingen... Stemt me somber, maar ik ben blij dat de 'cravings' ofwel de uitzonderlijke drang naar een sigaret minder en soms zelfs helemaal weg zijn!
Ik heb zelfs echt periodes dat ik helemaal niet aan roken heb gedacht! Zelfs tijdens een verjaardagsfeestje vorige week had ik het totaal niet moeilijk! Erg fijn om te merken moet ik zeggen!
Maar wat minder fijn is, dat zijn mensen die verbaasd staan te kijken 'dat ik nog gestopt ben'. Wat een vertrouwen! Mijn moeder vroeg zich dat heel verbaasd af: "Rook je helemaal niet meer?" "Euhm ma... Dat heet nu stoppen met roken, anders had ik het minderen genoemd en dat heb ik al heel wat keren gedaan. Zonder duidelijk aantoonbaar positief resultaat ook". Misschien was het, zoals Smeniekske tegen me zei, gewoon de kift dat ze niet kon roken bij ons thuis. Ze is gelegenheidsroker en buiten haar was er echt niemand die rookte!
Ook apart trouwens dat er bij ons niet werd gerookt. Normaal was het als mijn dochter naar bed ging het eerste wat tevoorschijn kwam: Peuken. Mijn zus, mijn zwager, mijn moeder, mijn vriendin en ik; allemaal rookte we. Nu dus niet meer. Heerlijk! Nu nog wat meer positief nieuws, minder sterfgevallen en meer leuke dingen. En die zitten er vast en zeker aan te komen!
Mijn eerste berichtje hier nadat ik 52 dagen geleden mijn laatste peuk melancholisch uitdrukte in mijn veel te volle asbak. Ik en niet meer roken, dat was iets waar ik tot een paar maanden ervoor hard om gelachen zou hebben. Maar het besef dat mijn verslaving mij leefde én het feit dat een hele goede vriend en vriendin ook stopte deed mij besluiten om mijn laatste peuk op die dag uit te drukken.
Maar waarom schrijf ik dan nu pas mijn eerste berichtje? Ik ben tenslotte al aardig op weg niet waar? Nou.. ja.. Maar dat is nu net het punt. Ik kende deze site al en las al een tijdje mee. Beetje lurken zeg maar. Maar ik heb gisteren zo een terugslag gehad dat ik het tijd vond om ook mijn verhaal hier op kwijt te kunnen en zo dat irritante gevoel op een of andere manier wat te verzachten, of beter, van mij af te schrijven.
Ik had gisteren echt het gevoel dat ik net een dag gestopt was. Ik snákte naar een sigaret, ik wilde mijn longen weer voelen krimpen terwijl de teer zich vast zou zetten in mijn longblaasjes, ik wilde voelen dat mijn aderen zich vernauwden en mijn hoofd licht zou aanvoelen... En dat na 52 dagen! Niet goed... Gelukkig heb ik geen peuk opgestoken alhoewel ik daar ruimschoots de kans voor had. Vandaag voel ik me weer sterk en heb ik ook niet echt gehad dat ik móest roken, ondanks dat de drang er in mindere mate wel is.
En ja, ik voel me ook best trots dat ik na 25 jaar roken eindelijk iets verstandiger aan het worden ben. Maar eerlijk is eerlijk, zonder aanmoediging en steun van de mensen waar ik om geef had ik het niet gered. Misschien was ik er dan niet eens aan begonnen eigenlijk.
