Mijn eerste berichtje hier nadat ik 52 dagen geleden mijn laatste peuk melancholisch uitdrukte in mijn veel te volle asbak. Ik en niet meer roken, dat was iets waar ik tot een paar maanden ervoor hard om gelachen zou hebben. Maar het besef dat mijn verslaving mij leefde én het feit dat een hele goede vriend en vriendin ook stopte deed mij besluiten om mijn laatste peuk op die dag uit te drukken.
Maar waarom schrijf ik dan nu pas mijn eerste berichtje? Ik ben tenslotte al aardig op weg niet waar? Nou.. ja.. Maar dat is nu net het punt. Ik kende deze site al en las al een tijdje mee. Beetje lurken zeg maar. Maar ik heb gisteren zo een terugslag gehad dat ik het tijd vond om ook mijn verhaal hier op kwijt te kunnen en zo dat irritante gevoel op een of andere manier wat te verzachten, of beter, van mij af te schrijven.
Ik had gisteren echt het gevoel dat ik net een dag gestopt was. Ik snákte naar een sigaret, ik wilde mijn longen weer voelen krimpen terwijl de teer zich vast zou zetten in mijn longblaasjes, ik wilde voelen dat mijn aderen zich vernauwden en mijn hoofd licht zou aanvoelen... En dat na 52 dagen! Niet goed... Gelukkig heb ik geen peuk opgestoken alhoewel ik daar ruimschoots de kans voor had. Vandaag voel ik me weer sterk en heb ik ook niet echt gehad dat ik móest roken, ondanks dat de drang er in mindere mate wel is.
En ja, ik voel me ook best trots dat ik na 25 jaar roken eindelijk iets verstandiger aan het worden ben. Maar eerlijk is eerlijk, zonder aanmoediging en steun van de mensen waar ik om geef had ik het niet gered. Misschien was ik er dan niet eens aan begonnen eigenlijk.
Ik wens je verder heeel veel succes en toch een kompliment voor jouw, want je doet het hartstikke goed. 
